Uitsterven.nu sterf je uit!

28Aug/180

Al tien keer gelukt!

Hoewel het uitsterven vooralsnog niet echt opschiet, willen wij van Uitsterven.nu ter inspiratie het volgende filmpje voorstellen. Maar liefst tien mensachtigen zijn ons al voorgegaan met uitsterven. Dat moet toch bemoedigend zijn!

 

 

8Mar/160

We staan op de rand van de vernietiging van de mensheid….

We gaan dus de goede kant op ... lees dit artikel uit Vrij Nederland...

https://www.google.com/url?q=https%3A%2F%2Fopen.blendle.com%2Fnb2hi4dthixs6ytmmvxgi3dffzrw63jpnf2gk3jpmjxgyllwnywtembrgyydgmbsfuytimbshezv6zlfojzxix3nmfvwk3s7o5sv6ylmnrsxgx3lmfyg65c7mvxf6zdbnzpwoylbnzpxozk7pjuxi5dfnzpwuylnnvsxezloh5rwc3lqmfuwo3r5jzgc2zdjm5sxg5bngiydcnrqgmydqjtdn5xhizlooq6xgzltfvzxiljvfvrf6yldoruxmzjgnvswi2lvnu6w4zlxonwgk5dumvzc2zdjm5sxg5bgoa6wk6kkobnegsjwjfwum222k54g6wkyjiyggm2spfqvo4dlljmes2kminfhkwkxgfwes2tpnfew4mbgonxxk4tdmu6we3dfnzsgyzjnmvsgs5dpojuwc3bgoq6winrzmvrgem3dfu4wmnjvfu2dqyjxfu4dkntgfvtdszdgmyzggmbygu2dk&sa=D&sntz=1&usg=AFQjCNF6f3NvKEgAGmWZo3EgcciYRT8a3g

Filed under: Algemeen No Comments
26May/150

Gigantisch Gereedschap

Inmiddels uitgekomen... een nieuw prentenboek van Uitgeverij FRAKnoise, geheten 'Gigantisch Gereedschap', geschreven door Allard Krijger en met illustraties van Jan Oprins. Koop het boek hier

 

De reus Boddroenkr biedt zijn diensten aan als hijskraan. Hij wordt als niet meer dan gereedschap gezien, en als zodanig dan ook grondig uitgebuit, op meerdere manieren. Het gebrek aan vertrouwen dat in hem gesteld wordt leidt tot de nodige ellende.

27Feb/150

Roundabout Nymph

roundaboutnymph01smallIn de nimmer aflatende voortzetting van het opruimen van alle schoonheid die ons nog rest is er wederom een succes geboekt. En wel door het spotten, vangen en laten wegkwijnen van een Rotonde Nimf. Deze had zich gevestigd in misschien wel het lelijkste stukje Oost-Brabant dat we kennen: een rotonde bij Mierlo-Hout. Een rotonde waar je als automobilist van denkt: welke afslag ik ook neem, hij voert me naar plaatsten waar ik niet wil zijn, maar hier wil ik zeker ook niet blijven.... Daar, op die troosteloze plek had zich een wonderschone nimf genesteld. Een bijzondere Moderne Nimf, omdat ze nog zoveel van de klassieke nimf had behouden. Ze luisterde de rotonde op met haar lieflijke verschijning, dartel en vrij. Gelukkig was er een bezorgde automobilist die haar heeft weten te vangen, zodat niemand die de rotonde berijdt nog last zal hebben van haar schoonheid en ongerepte onbevangenheid. Want dat kunnen we natuurlijk niet hebben in het moderne verkeer!

onze held ving haar in een net en nam haar mee naar zijn garage, waar hij haar goed verzorgde. Alleen was het ondankbare ding daar niet tevreden mee. Op een dag vond de bezorgde automobilist haar in een poel van bloed in zijn strak geordende rechthoekige garage waar ze met haar eigen bloed cirkels op de grijze muren had getekend.

Nou ja. Beter dat dan dat ze in vrijheid op de rotonde haar gang zou gaan.

25Mar/140

Industriele beschaving op weg naar onafwendbare ineenstorting

Een recente studie gefinancierd door Nasa's Goddart Space Flight Center omschrijft het vooruitzicht dat de geïndustrialiseerde beschaving ineen kan storten in de komende decennia door uitputting van natuurlijke bronnen en een toenemende kloof tussen arm er rijk.

Niets nieuws onder de zon natuurlijk, uitsterven.nu wijst hier met enige regelmaat op. Reacties op deze studie zijn her en der erg tendentieus; het woord doemscenario wil nogal eens vallen. Terwijl het wellicht juist een elegante oplossing is binnen het kader van uitsterven. Liever zouden we natuurlijk zien dat er een wereldtop komt over hoe wij vriendelijk en op een beschaafde manier kunnen uitsterven. Een studie naar hen die ons voorgingen, zoals de trilobiet, een aantal dinosauriërs en natuurlijk de Neanderthaler zou zinniger zijn. Omdat ons dat iets zou kunnen leren om het uitsterven zelf goed aan te pakken, die apocalyps komt toch wel.

Lees over het Nasa gefinancierde onderzoek via deze link:

3Mar/140

Onverwacht Succes van ‘Weg Met De Winter’

Het initiatief  'weg met de winter' heeft onverwacht een groot  succes behaald. Want er is dit jaar inderdaad geen winter geweest, wat hoop geeft voor een volgend jaar. Winter is een van die ernstig overschatte aangelegenheden en daarom heeft  Uitsterven.nu dit initiatief omarmt. Ook niet levende dingen of gebeurtenissen  kunnen uitsterven (of is de winter misschien wel een levend iets?) en het is een goed gevoel dat te kunnen constateren.

De winter is dood, en daarom past het initiatief  'weg met de winter' bij onze doelstellingen. Tegelijk willen wij van Uitsterven.nu natuurlijk graag meeliften op het succes van anderen.

Voorstellen tot het afschaffen van vuurwerk of carnaval, oorlogen en oneerlijke handel gaan wij niet ondersteunen, daar deze beide het uitsterven van de mens juist bevorderen. En we moeten toch onze hoofddoelstelling trouw blijven.  Het argument dat de winter ook slachtoffers eist is een goed punt, maar een zomer met hoge temperaturen wint het echter in de statistieken.

lente

29Oct/130

Modern Nymphs – and how they die

WIP_Nymph_01Het platform Uitsterven.nu breidt zich uit. We richten ons niet alleen meer op uitgestorvenen, manieren van uitsterven, verslagen van ooggetuigen en het uitsterven van de mensheid, maar ook op andere zaken die uitsterven, of zouden moeten uitsterven.

Zo is onlangs gebleken dat de nimf -een mythisch wezen uit de oudheid, waarvan veronderstelt werd dat deze al lang en breed was uitgestorven- nog altijd bestaat. Niet meer in de verschijningsvorm van een bosnimf, waternimf of dryade, maar in moderne varianten. Passend bij onze omgeving. Net als in de  oudheid zijn moderne nimfen gebonden aan een plaats of voorwerp -je zult ze niet zomaar ergens zien loslopen. Maar de plaatsten zijn anders. Zo is er nu de Rotonde Nimf, de Waterzuiveringsinstallatie nimf, de Werk In Uitvoering Nimf, de Autokerkhof Nimf. Enzomeer.

Natuurlijk verstoren nimfen de dagelijkse gang van zaken. Daar zijn meerdere voorbeelden van te vinden. We kunnen geen risico nemen, en nimfen moeten dus verdelgd worden. Snel, geruisloos en vakkundig.

Het project "Modern Nymphs - and how they die"  wordt een fotoreportage van het spotten, opjagen en doodmaken van nimfen.
Houd deze pagina's in de gaten om de voortgang van het project te volgen.

Tagged as: No Comments
8Sep/120

Lekker! Zeemeermin in Tomatensaus…

front_versie_01Naast deze website, gaat 'uitsterven.nu' in samenwerking met Uitgeverij FRAKnoise boeken uitgeven die op de een of andere manier met uitsterven te maken hebben. De eerste daarvan is Zeemeermin in Tomatensaus, geschreven door Allard Krijger met illustraties van David Arntz.
Dit prentenboek is te koop via deze link

2Nov/090

Interview met Anna Lyzor over Paleontologische Psychologie

Naar aanleiding van haar nieuwe boek "Inleiding tot de Paleontologische Psychologie hebben wij een afspraak gemaatrilobietkt met dr Anna Lyzor, paleontologisch psycholoog aan de universiteit van Stordal, Noorwegen.  We ontmoeten haar in de lobby van haar hotel in Amsterdam, waar ze logeert in verband met de presentatie in Artissvan de Nederlandse vertaling van dat boek, later die dag.

We zitten tegenover een scandinavische vrouw, blond halflang sluik haar. Ze draagt een bril die haar net niet helemaal goed staat en ze heeft haar dunne lippen wat voller proberen te maken door met rode lippenstift een mooie welving te suggereren.

"Wat is dat nu eigenlijk, paleontologische psychologie?"
Anna Lyzor tovert een toegeeflijke glimlach tevoorschijn, waarbij we zien dat er wat lippenstick op haar tand zit,  en begint langzaam met een bleke stem te vertellen.
"Paleontologische Psychologie houdt zich bezig met het onderzoeken van de geest van uitgestorven soorten. Uit onderzoek van fossielen kunnen wij afleiden hoe een bepaalde soort geleefd heeft, wat gewoontes waren, wat er fijn  was en wat vervelend. Zo kunnen wij mede aan de hand van botstructuren, vindplaatsen en looproutes een psychologisch profiel maken.
"Wat kom je dan zoal te weten?
"Ach zoveel! Zo weten wij nu bijvoorbeeld waarom de Tyranosaurus Rex eigenlijk is uitgestorven.
"Euh, dat was toch die meteoor?"
Dr. Lyzor glimlacht ernstig.
"Ja, dat zou je denken. Maar dat is een nogal mechanische verklaring voor een in essentie existentiële zaak. Nee, Tyranosaurus Rex liep al duizenden jaren op deze aarde rond en ineens is hij weg. Dat wijst op een keuze, een besluit dat hij genomen heeft. Een besluit 'om niet meer te zijn.'"
"Waar leidt u dat uit af?"
"Wel, uit onderzoek is gebleken dat onze Rex..." hier gniffelt Dr Lyzor even "...helemaal niet 'het meest verschrikkelijke roofdier aller tijden' is geweest. Mensen hebben een voorliefde voor roofdieren, die zij bewonderen om hun kracht, hun gratie en hun meedogenloosheid...."
hier valt ze even nadenkend stil
"...hmm, dat zal te maken hebben met dat mensen zichzelf ook graag zo zien: als sterk, krachtig, soepel, een roofdier. Maar goed, wat blijkt nu, Rex is geen roofdier, maar een aaseter."
"Wat!!? Een aaseter? Zoals een gier, of een made?"
"Precies zoals een gier. Daarom heeft hij van zijn tanden op die manier gerangschikt en van die kleine armpjes. Zo kan hij zijn hele kop in een karkas steken, en met die armpjes houdt hij dan het gat open. Hij was ook niet egaal grijs of bruin, zoals je hem meestal ziet afgebeeld, nee hij had een opvallende rode kop. Die rode kop is ook een aanwijzing voor ons als paleontologisch psychologen. Die wijst namelijk in de richting van schaamte."
"Een Tyranosourus Rex, die zich schaamt?"
"Zeker. Immers, iedereen denkt dat hij een roofzuchtig monster is. En wat is hij werkelijk? Gewoon een groot uitgevallen loopgier. En daar komt nog een ander pijnlijk puntje bij. In zowat iedere film waarin een Tyranosaurus Rex voorkomt is hij niet alleen een geweldadige en slimme  moordenaar, maar maakt hij ook een geweldig lawaai. Een overdonderend gebrul waar de honden geen brood van lusten."
"Ja, natuurlijk. Zo klinken die beesten toch ook? Dat weet iedereen!"
"Ja, iedereen. Helaas is dit een misvatting. De Tyranosaurus maakt inderdaad wel geluid, maar niet veel meer als een klokkend ...'koelekoele koelekoele'..."
Dr Anna Lyzor doet het geluid zeer overtuigend na met een hand over de neus terwijl ze met de andere tegen haar keel slaat om wat trilling in de klank te krijgen.
"Maar wat heeft dit allemaal met het uitsterven van deze dinosaurus te maken?"
"Wel, dat moge duidelijk zijn. Hij kon niet aan de verwachtingen voldoen. Hij was geen formidabel roofdier, en bovendien slecht bij stem. Na een paar duizend jaar had hij zoiets van: dat hou ik niet meer vol, leven onder die druk. Ik moet het meest verschrikkelijke beest aller tijden uithangen, terwijl ik dat niet ben. En dus is hij uitgestorven, voordat iemand erachter kwam wat hij werkelijk was.  Zo werkt dat."
Dr. Anna Lyzor kijkt tevreden. Na een korte stilte vervolgt ze:
"Dus als wij als mensen niet zo geobsedeerd zouden zijn met het fenomeen 'roofdier' zou de Tyranosaurus Rex nog onder ons zijn."
"Maar toch niet alle uitgestorven dieren lijden aan een soort van aangepraat minderwaardigheidscomplex?"
" Oh nee! Zeker niet! De Trilobiet bijvoorbeeld heeft hele andere overwegingen gehad om uit te sterven.  Trilobieten zijn kunstenaars, en hebben door miljoenen  fossielen te worden een tijdloos, nee,  een eeuwig kunstwerk van zichzelf gemaakt. Een heel interessant concept, jezelf vereeuwigen door uit te sterven. Mooi toch?"
Haar weggedroomde ogen keren weer terug in het nu. Ze gaat verder met vlakke stem.
"Er zijn ook diersoorten, die vergeten zijn om uit te sterven. Als paleontologisch psycholoog kan ik daar eigenlijk niet echt iets over zeggen, het beest is er immers nog, maar toch durf ik dat uitstapje wel te maken. Ik heb het over de schildpad, duidelijk een dinosaurus, maar ook duidelijk (nog) niet uitgestorven. En nu wilt u natuurlijk weten of de paleontologische psychologie daar misschien een verklaring voor heeft?"
"Euh, ja?"
"Wel, als je een schildpad goed bekijkt zie je dat het een levensvorm is, die de neiging heeft zichzelf af te sluiten van zijn omgeving. Zijn hele anatomie schreeuwt als het ware: ik ben er niet, laat me met rust."
"Mwa, ik zie wat u bedoelt."
"Dus het beest heeft gewoon niet door, dat alle ándere dino's al uitgestorven zijn. Hij heeft niet gemerkt dat de wereld totaal veranderd is, dat er geen plaats meer is voor beesten zoals hij. Daarvoor is hij veel te veel met zichzelf bezig, en sluit de wereld altijd buiten. Kortom, hij is vergeten uit te sterven."
"Oh. Tjonge. En moeten we hem dan een handje helpen misschien? Volgens mij is daar wel een meerderheid voor te vinden?"
"Dat is een ethische kwestie, daar wil ik me liever niet over uitlaten. Hoewel ik wel vind eigenlijk dat of je uitsterft of niet, iets is dat de soort zélf moet beslissen. Stel je voor dat de ene diersoort voor de andere gaat bepalen: nou is het wel genoeg geweest, sterf je uit! Nee, dan beter 'ieder voor zich."
"Dank u wel voor dit gesprek, en veel succes vanmiddag bij de presentatie van uw boek."
"Ja hoor,  graag gedaan."
Ze pakt haar handtasje, veegt met een natgemaakte vinger haar lippenstift wat bij, staat op en verlaat de lobby.
Het boek is te bestellen via onze site.  Stuur een mailtje met daarin: bestelling boek 'inleiding tot de paleontologische psychologie door Dr. Anna Lyzor'.

Filed under: 04 wetenschap No Comments
5Aug/090

Cocon

“Zit ik nu nog in de cocon?”
Ik deed mijn ogen weer dicht. Natuurlijk zit ik nog in de cocon, dacht ik. Een bittere smaak in mijn mond, en misselijk was ik ook. Ik voelde een naald in mijn hals prikken.  Of eruit gaan. Of allebei. Mijn ogen gingen weer open, en ik zag nu iets meer dan alleen maar vlekken. Ik zag sterren. En voor me, heel in de verte, een planeet. Ik probeerde een beetje anders te gaan zitten, maar dat ging niet. Het was niet alleen een beetje gevoelig, er zat iets in mijn rug dat druk uitoefende als ik bewoog en steken van zinderende pijn door mijn ruggegraat stuurde. Maar er was eigenlijk ook geen plaats om anders te gaan zitten dan rechtop in de kuipstoel. Ik had vrij zicht rondom, het leek bijna alsof ik in een soort bananenschil stoel onbeschermd door de ruimte suisde. Dat was natuurlijk niet zo, ik was omringt door een krachtveld. ruimteschipIk was weliswaar gewekt door de timer, maar nog niet op de plaats van bestemming. Dat zou nog wel even duren.
“Muziek graag.”
De computer zette braaf muziek op. Het was iets van Aarde, minimal Electro House???? Afijn, een eerste kennismaking hoeft niet meteen een feest van herkenning te zijn. Wat de muziek wel deed was de situatie, die eigenlijk heel alledaags was, transformeren naar een buiten de werkelijkheid staande reis. Als in een trance zoefde ik door de weidse ruimte, die eindeloos en leeg leek. Het leek alsof de tijd door de muziek van vloeibaar tot stollend werd omgevormd, werd afgeremd in de vrije stroming die het anders altijd was. Een stilstaand beeld, als een foto, dat als geheel nog voortbewoog.

Het lawaai was onaangenaam. Niet alleen erg hard, maar ook veel schurend hoog en metalig gekletter.
“Welkom. Heeft u een goede reis gehad?” Ik keek naar de man die mij aansprak, en het duurde even voordat ik door had dat het tegen mij was, en dat het wel zo aardig zou zijn als ik reageerde.
“Zeker, dank u wel. Waar kan ik mijn spullen laten?” Ik had een klein rugzakje met wat persoonlijke spullen zoals een dshdfou4b_duk.
"Die kunnen wel op uw kamer, dat is geen probleem.”
Natuurlijk, dat had ik zelf kunnen bedenken. De man glimlachte.
“Nu wilt u vast weten waar uw kamer is?”
“Graag!” knikte ik. Hij ging mij voor, de gang had gladde muren die licht glinsterden.
“Mijn naam is SdifhSdiuhrS, maar hier op het Observatorium gebruiken we liever andere namen.  Zo heet ik Frank, Frank Rijk. Verder zul je straks onder meer mijn collega zien, Ladouce France.”
Hij stopte even met praten om na te denken, waarna hij langzaam verder ging.
“Volgens mij zitten in jouw sectie ook nog Floor Ida en Phil Le Pijnen.”
“Oh. En hoe moet ik me dan noemen?”
“Dat hangt van je gebiedje af. Maar dat zien we zo dan ook wel”
“oké.”

Vanuit mijn kamer liep ik in de richting die Frank had aangegeven, om in de vergaderruimte te komen. Om 16:00 zou iedereen van mijn werkgroep daar zijn, om mij welkom te heten. Ik voelde me niet echt thuis in deze besloten ruimte. De cocon was ook niet alles, maar niet zo benauwend als dit. Een vrouw kwam me tegemoet.
“Ah, jij bent dieje nieuwe??” ze stak geforceerd vriendelijk haar hand in mijn richting. Ik keek er verbaasd naar. Zo bleven we even tegenover elkaar staan, toen ze blijkbaar ineens doorhad dat ik totaal niet begreep wat er met die hand was. Ze lachte gemaakt.
“Ach ja, natoerlijk, deze gewoonte ken je nog niet. Je moed mijn hand vastpakkn en dat zeg je jauw naam.”
Dat kon ik wel.
“oai#jvbsdvW<”
Nu moest ze voor het eerst echt lachen, en meteen was ze wonderbaarlijk mooi. Ik was overdonderd.
“Ik ben Neder, Neder Saksen.” En ze gaf me haar kaartje. Gelukkig maar, want ik had niets gehoord. Toen stond ik ineens midden in de vergaderruimte met iets van tien anderen om me heen. Frank liep op mij toe en stelde iedereen aan me voor. Waarbij hij mij steeds ‘de nieuwe’ noemde. Het ging volkomen aan me voorbij en ik kon niet één naam onthouden, behalve die van Neder, maar ook alleen maar omdat ik haar kaartje nog steeds in mijn hand had. Ik keek op van het kaartje en blijkbaar was de bespreking al aan de gang, want een van de aanwezigen had plaatsgenomen aan het hoofdeinde en las de agenda voor. Na wat formaliteiten kwam agenda punt een: de Nieuwe. Dat was ik. De voorzitter keek mij aan.
‘Wel, oai#jvbsdvW<, bij deze heet ik u officieel welkom op het Observatorium. U bent hier ter vervanging van nfvoind*hf(, we zullen dus eerst de mededeling verzenden dat u bent aangekomen, en vervolgens wachten wij op een bevestiging van het hoofdkantoor. U bent toegewezen aan het westelijk halfrond, West Europa, waar u uw observaties kunt beginnen zodra de bevestiging binnen is.’
Dat wist ik al. Dus ik knikte beleefd.
“U heeft al een gebied uitgekozen?”
“Zeker.”
“Uw Observatoriale naam is?”
“Mijn naam is Ned Erland”
Gemompel klonk op uit de vergadering…